Achtergrond informatie “Tante Sjan”

Tante Sjan?

In mijn poppentheater heet ik Tante Sjan, dit is onder andere voortgekomen vanuit mijn motivatie nadat ik gewerkt heb voor Jan Schildkamp. In Rotterdam en omstreken is hij zeer bekend als “Ome Jan”. Toevallig, werd ik na die periode, als jongerenwerker in Amersfoort, ooit Tante Soesa genoemd door een jongere. Later werd ik door een fan “Tante Sjan” in plaats van Chantal genoemd. Zo is mijn artiestennaam maar ook wel roepnaam ontstaan. Inmiddels ben ik ook vergeleken met de tante Lien in de Indische wereld. Sommigen noemen mij inmiddels mevrouw Zwaan. Echter is mijn werkelijke naam: Chantal Merkelbach en sinds ik getrouwd ben Chantal Snijders Merkelbach.

Zo dubbel als mijn naam is zo voel ik mij ook. En dit werkt door in mijn manier van werken.

Ik ben van Indische (Nederlands Indië in Indonesië) afkomst met Molukse, Nederlandse, Portugese, Spaanse, Indiase en Duitse invloeden. Simpel uitgelegd ben ik een Indo Europeaan geboren en getogen in Rotterdam. Ik voel mij een wereld burger oftewel verbonden met iedereen en probeer van hieruit als een tante Sjan met een kleurrijke achtergrond en hart, kleurrijk naar anderen te kijken met behoud van zijn of haar eigenheid.

Zwaan Zinnig…van figuurlijk lelijk eendje tot Zwaan

Mijn kleurrijke jeugd is niet alleen ontstaan door mijn Indisch zijn, maar ook, omdat de wijk waarin ik opgroeide zeer kleurrijk was en veel gezinnen moesten zien te dealen met de armoede. Het was voor mij niet meer normaal, om met kinderen van Turkse, Caapverdiaanse, Marokkaanse, Joodse, Chinese, Indische, Nederlandse, Hindoestaanse, Spaanse komaf in de klas te zitten. Mijn lagere schooltijd was een hele fijne kleurrijke warme periode, waardoor ik de scheiding van mijn ouders goed heb kunnen doorstaan. Ik ben een vrouw, dat als kind ook in tijden is opgegroeid in gebroken gezinnen. Mijn ouders gingen scheiden toen ik 10 jaar was. Dit heeft mij gevormd tot wie ik ben, ik ben (al) mijn ouders, grootouders en familie dankbaar voor alles wat zij mij gaven en geven.  Ik kon goed leren en wilde altijd bewijzen wat ik kon, om op die manier thuis en in de familie, complimenten te krijgen. Wat ik echter nog niet wist, was dat ik moeite had met leren door mijn Hoge Sensitiviteit. Inmiddels heb ik geleerd hoe ik prikkels of ingevingen kan afsluiten zodat ik me kan focussen op waarmee ik bezig ben.

Natuurlijk ging het voor mij als kind en voor mijn broertje, het thuis niet altijd over rozengeur en maneschijn. Een gebroken gezin vraagt om nieuwe focus voor (stief)ouders en aanpassen voor de kinderen. Ik heb ook periodes met donkere dagen en de stekels van rozenstengels in mijn leven leren kennen. Ik koos als puber, veilig voor de sociale sector en wilde kinderen van gescheiden ouders redden zonder door te hebben dat dit met mijn eigen rugzak te maken had. Mijn voelsprieten en heldere geest lieten mij inzien dat de werkelijke sociale sector anders in elkaar zat dan ik dacht. Jongerenparticipatie, cliëntgerichtheid, gedragstherapeutische methodieken, competentiegericht werken, noem al het positieve en de betrokkenheid maar op…  Na 21 jaar jongerenwerk was voor mij even de koek op. Ik stopte ermee en startte mijn eigen bureau L.E.U.C. op. “Het werkt als het leuk is met inhoud” was mijn motto. Ik werkte ambulant in en voor gezinnen, voor scholen, voor overblijforganisaties, kinderopvang, non profit organisaties, en sportscholen. Ik gaf trainingen en workshops. Het bureau was vooral de eerste vier van de zes jaar succesvol tot de economische crisis aanbrak. Ondertussen moesten mijn man en ik andere klappen in ons gezin opvangen en toen … kwamen er langzaam aan nieuwe opdrachten binnen. Maar ondertussen…  was bureau L.E.U.C. opgeheven… Ik besloot een opleiding te volgen die aansloot bij mijn spirituele ontwikkelingen… En toen… bleek op een mooie zomerse dag in juni 2013 er een gebroken zwanengezin hulp nodig te hebben…. Zo is Zwaan Zinnig ontstaan.

Zwaanzinnig 2015 Internet-7107Zwaanzinnig 2015 Internet-7106

 

Voor de liefhebbers… Nog meer informatie over het ontstaan van Zwaan Zinnig:

Als 18 jarige voelde ik me snel thuis in het Haags Sociaal Cultureel Werk als vakantie activiteitenbegeleidster en als 19 jarige begon ik met mijn eerste baan als Jongerenwerker in de wijk de Kooi in Leiden. Niet alleen door mijn leeftijd, maar ook door mijn Indische en Rotterdamse wortels, kon ik snel verbinding krijgen met zowel de doelgroep jongeren, als met de volwassenen. Op de achtergrond speelde er op gemeentelijk niveau van alles, dat mijn pet te boven ging, maar waardoor ik wel snel inzicht kreeg in dat er blijkbaar het belang van – in dit geval de jongeren – niet altijd voorop kwam te staan.

Een enkele jongere “nam ik mee” na een reorganisatie, waarbij ik geplaatst werd in de binnenstad, maar ook hier merkte ik het zelfde op. Ik hoor het mezelf nog zo zeggen: “Dus u wilt nog een foto maken van een groep jongeren van ons buurthuis, ondanks er al bekend is, dat zij NIET hun hangplek meer kunnen krijgen?”. De beste man legde uit, dat er zo in ieder geval nog kan overkomen dat er met de jongeren over gesproken was. Ik gaf aan dat zolang zij niet gehoord waren, zij zeker niet in de krant komen te staan alsof er wel om hun mening is gevraagd en dat ik ze dat zelf persoonlijk zou vertellen.

 Ik wilde meer contact, meer jongeren helpen en wilde meer dan Sociaal Cultureel Werker / Jongerenwerker zijn.

Ik leerde mijn man kennen en verhuisde van Leiden naar Amersfoort. Ik kwam te werken bij Stichting Valkenheide in Maarsbergen en werd in 1998 Activiteitenbegeleidster bij de afdeling Vorming & Recreatie binnen dit toenmalige jongensinternaat. Er werkten totaal 5 vrouwen op 88 jongens en 2 meisjes. Ik hoor het mijn toenmalige manager nog zeggen “Jij hebt in 1 avond ervoor gezorgd dat het sinterklaasfeest op alle fronten 180 graden is gedraaid”. Ik ervaarde het als een compliment, waarbij ik opnieuw had laten zien, dat ik participatie van zowel jongens als meisjes en kleur belangrijk vind en mijn opdracht “Meer aandacht voor cultuur en vrouwvriendelijkheid” zeer serieus nam. En zette de afdeling om tot Vorming, Recreatie en Therapie.

Wederom en desondanks voelde ik mij gevangen binnen bepaalde kaders en na drie jaar alles op poten te hebben gezet, volgde ik de opleiding Maatschappelijk werk op de toen best aangeschreven Hogeschool in Nederland, de Horst in Driebergen.  Ik studeerde als eerste Cum Laude af met een 10 voor mijn eindgesprek, terwijl ik mijn eerste baan als Algemeen Maatschappelijk Werker verloor. Ik vond openheid tussen twee teams waar ik als enige in zat, belangrijk daar er constant over elkaar geroddeld werd en dit was niet mijn taak.

Bij een afdeling Jeugdreclassering bij een Bureau Jeugdzorg in Amsterdam, werd het mij al heel snel duidelijk, dat ik opnieuw geen verbondenheid voelde met mijn collega’s. Ik miste contact met de jongeren en voelde geen verbinding vanachter mijn computer. Er werd tussen neus en lippen door, duidelijk gemaakt dat ik geen Amsterdamse was, het was merkbaar dat ik geen volbloed Indonesiër was en toen ik het opnam in mijn eigen functioneringsgesprek, voor een in de ogen van mijn andere collega’s “te dikke collega”, werd het mij teveel en werd ik overspannen verklaard.

Van 2002 tot 2008 werd ik trainer bij B.I.G. Barneveld, coach bij Stichting Philadelphia en later, trainer op de afdeling van de Zorgmakelaar. Ik werd Trainer Sociale Vaardigheden, Agressieregulatie, Middel & Delict aan jonge delinquenten die door hun leeftijd buiten bureau HALT kwamen te vallen tot en met langdurig werkeloze volwassenen, en gaf Nederlandse taalles aan vrouwen in het kader van Inburgering en aan groepen en individuen in het kader van reintegratie op het gebied van arbeid. Op het laatst gaf ik ook lessen Omgangskunde aan delinquente jongeren bij Stichting Opboxen in Hoogvliet bij Jan en John Schildkamp. Het was een mooie tijd waarin ik heel veel geleerd heb. Helaas ging het Bureau B.I.G. /Zorgmakelaar failliet. Een moeder van een cliënte vroeg mij alsjeblieft zelfstandige te worden, zodat ik haar zoon kon blijven begeleiden. Dit deed ik.

Na 15 jaar  werken in voorgaande genoemde settingen merkte ik op dat ik nog steeds het echte contact miste en vond dat het  “leuk – met inhoud – moest blijven” Zo kwam mijn eerste onderneming onder de noemer “Bureau L.E.U.C” tot stand:

Bureau L.E.U.C. in sport, welzijn en cultuur

Leuk, Educatief & Uitdagend Creatief binnen sport, welzijn en cultuur onder het motto “Het werkt als het leuk is met inhoud”.

Op zowel landelijk als gemeentelijk niveau werden mijn teamleden en ik binnen allerlei settingen ingehuurd.

Als omgangsbegeleider i.s.m. Rots & Water cursusleider / Bokstrainer Arnold Keller voor kinderen met een stoornis in het autismespectrum, als omgangsbegeleider i.s.m. Robin van Soolingen en Jan Geyteman voor jongeren op straat, als Trainer Sociale Vaardigheden voor kinderen met schooluitval bij het TRIAS college i.s.m. Ad Atteveld in Amersfoort, als poppenspeler voor project “Piep zei de muis” als activiteitenbegeleider op ruim 30 basisscholen tijdens de overblijf en als dans- en sportinstructeur binnen diverse projecten, voor kinderfeestjes en op sportscholen voor kinderen tot en met ouderen en ik begeleidde kinderen en ouders thuis.

Tijdens de eerste vier jaar van Bureau L.E.U.C. onderging ons gezin een traumatische ervaring en twee jaar later brak ook de economische crisis aan. Ik snapte niet waarom ik opeens mediumervaringen kreeg. En legde dit naast me neer. Hiermee geld verdienen voelde niet goed, maar hoe dan wel? Ik hielp mensen vrijwillig en het enige betaalde werk dat overbleef was als Zumba docent op sportscholen. Ik snapte niet dat ik hier vijf keer meer zoveel meer verdiende binnen de vorige benoemde sociale” sectoren. Zumba voelde alleen niet als de dans van mijn leven.

Krampachtigheid en teveel spanningen in je (leven en jouw) systeem geeft weerslag op je fysieke gestel

Ik kreeg steeds meer fysieke pijnen en timmerde keihard aan de weg als oproepkracht. Leuk of niet, na zes jaar ondernemen verviel mijn WW- uitkering ondanks 15 jaar harde werkervaringen. Ik kon voor 9 maanden groepswerker in een gesloten setting voor meisjes in Zeist worden. Mijn leidinggevende vond het niet eerlijk dat ik bijna net zoveel verdiende als zij en dit liet zij mij duidelijk weten. Dit zei ze niet tegen haar leidinggevende en zorgde ervoor dat mijn werk onmogelijk werd. Een kat in het nauw op een zinkend schip maakt rare sprongen om niet te verzuipen. Ik voelde mij gesteund door mijn ARBO arts bij het Ministerie van Justitie, die net als Jan Schildkamp zei “Je bent niet ziek, je bent boos”. Maar ja, hoe ga je om met je boosheid en gevoelens van protest… Je kunt toch niet blijven vechten tegen de bierkaai?

Als Indische werd ik ermee geconfronteerd dat als je als etnische minderheid niet erkend wordt in een maatschappij, dat dit Transcultureel kan doorwerken in jouw eigen systeem.

Mijn persoonlijke dank gaat behalve naar mijn ouders, familie en Jan Schildkamp, tevens uit naar Paulien Verstraaten, Yvonne Deimveld, Erna van de Werff, Jeanette ter Haar, Johan Hopmans, Mark ten Seldam, Corrie Bink, Ada van Egdom, Hans en Marleen van de Berg, Hilbrand Westra, Roos Fickenscher en vele anderen voor alles wat ze mij hebben geleerd.

De wikkels der ingewikkelden ontwikkelen

In een tijd van rust en stilte besloot ik mijn passie voor theater op te pakken, kocht een poppenkast voor 25 euro op Marktplaats, kreeg gratis handpoppen van de eigenaar van de Dierenwinkel op winkelcentrum Emiclaer en kreeg een kans bij Zandfoort aan de Eem om voorstellingen te geven.

Ik kreeg weer plezier in het leven en leerde kennismaken met Systemisch Werk bij de Verheldering.

Tegelijkertijd gebeurde er iets in de straat voor onze deur.

Een gebroken Zwanengezin.

De Dierenambulance was er drie weken mee bezig geweest om de vader en moeder zwaan terug te brengen bij hun kroost.
Waarom wist ik niet, maar ik voelde me opnieuw machteloos… Een ambulancemedewerker stopte na 3 weken met een poging de Zwanenouders bij de kuikens te brengen. De vader zwaan kwam na die pogingen niet meer terug en de kuikens en de moederzwaan bleven piepen van verdriet… Mensen probeerden via plankjes en voeren van brood ze bij elkaar te krijgen, maar niets hielp…

Ik besloot de volgende ochtend de visnet van mijn buurman te gebruiken en haalde de kuikens in vier dagen tijd om de beurt naar hun moeder toe. Het gehuil stopte al, nadat ik het eerste kuiken bij de moeder had terug gebracht. Zo is “Zwaan Zinnig” tot stand gekomen.

Waarom dit uitgebreide verhaal?

Als je je bewust bent van je wortels en jouw systeem, dan voel je hoe je als boom geworteld bent in de aarde en hoe je vanuit vrijheid mag leven en groeien.

Dit geldt echter niet voor iedereen. Heeft jouw manier van leven kwaliteit? Neem je de tijd voor jezelf? Werken jouw systemen zoals je relaties, jouw gezinssysteem, jouw samenwerking met collega’s voor jou zoals jij dit wil? Welk beroep oefen je uit?

Je kunt bij mij een opstelling laten doen om inzichtelijk te krijgen waar er en waardoor er knelpunten spelen.

Ik werk vanuit mijn hart en als ik dit niet doe, maar te hard werk dan krijg ik hier fysiek last van. Soms signaleer ik dit vooraf, gebeurt dit niet, dan werkt dit door. Als Hoog sensitief persoon, voel ik dit aan komen. Poppentheater vind ik een prachtig middel om mijn creatieve ei in kwijt te kunnen. Net als schrijven en schilderen. En samen activiteiten uitvoeren met mijn gezin en met vrienden of vriendinnen is ook altijd genieten.

Door deze uitlaadkleppen, blijft mijn motor draaien. De motor van mijn leven. En mensen helpen, anderen begeleiden via de inzichten die ik doorkrijg, dat maakt mij een dankbaar mens.

Door ambulant begeleiding geven naast lezingen, workshops, consulten en evenementen kan ik mezelf zijn op mijn werk, zoals ik ben.

Dat geeft het leven kwali-tijd.

Zwaan Zinnig Sint en Kerst-2314

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s